Η καλλιτεχνική μου πρακτική διερευνά τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην ατομικότητα και τις συλλογικές δομές σε μια εποχή υπερκατανάλωσης. Στο έργο μου «Αφθονία» εξετάζω πώς η μαζική κατανάλωση επηρεάζει όχι μόνο το περιβάλλον, αλλά και την ίδια την ανθρώπινη ταυτότητα.
Ο χώρος της εγκατάστασης κατακλύζεται σκόπιμα από συσσωρευμένα απορρίμματα: συσκευασίες, πλαστικά, βιομηχανικά κατάλοιπα. Αυτά τα καθημερινά υπολείμματα δεν λειτουργούν απλώς ως σκηνικά, αλλά ως ενεργά στοιχεία στον διάλογο ανάμεσα στο σώμα, το αντικείμενο και την υπερβολή.
Η performance εξελίσσεται μέσα σε αυτό το διαρκώς μεταβαλλόμενο τοπίο συντριμμιών, ενσαρκώνοντας την εξαντλητική επανάληψη της εργασίας και της παραγωγής. Επιχειρώ να αποτυπώσω τις συναισθηματικές συνέπειες της αφθονίας — πώς η υπόσχεση του «περισσότερου» οδηγεί όχι στην ολοκλήρωση αλλά στον κορεσμό.
Μέσα από το έργο αυτό, προσκαλώ το κοινό σε διάδραση ώστε να αντικρίσει την αφθονία όχι ως ευημερία, αλλά ως μια ασταθή και εύθραυστη υπερφόρτωση που δοκιμάζει τόσο το ανθρώπινο σώμα όσο και τα συλλογικά μας οικοσυστήματα.
Η αφθονία αποτελεί προνόμιο των πολλών, τουλάχιστον στον δυτικό κόσμο στον οποίο και ζω. Ο άνθρωπος έρχεται καθημερινά αντιμέτωπος με την ιδέα του να αρέσει και να αρέσκεται, του να είναι αποδεκτός. Φέρει το φορτίο της επιλογής μέσα όμως από μια υπερπληθώρα επιλογών που εν τέλει τον αλλοτριώνουν. Δημιουργούνται ανθρώπινες αγέλες υποτασσόμενες στις επιβαλλόμενες τάσεις. Κλώνοι των καταναλωτικών συνθηκών.
Όμως πού σε αυτό βρίσκεται η μοναδικότητα;
Μήπως τελικά η «αφθονία» του σήμερα είναι η φτώχεια του αύριο;
